Katana wa bushi no tamashi

Ja

Miecz

Prace

Linki

Kontakt

Zbiory

Powrót

Historia Shinsengumi

Pewnie nie wiesz co to takiego Shinsengumi? Ale Jeśli oglądałeś film Rurouni Kenshin (OAV) to spotkałeś się już z tą nazwą. Była tam przedstawiona grupa strażników miasta, którzy zajęli bezkompromisowe stanowisko wobec naszego drogiego zabójcy Himury. Grupa ta była na usługach Shoguna, a przedstawiono ją dość jednoznacznym świetle. Jednak dla Japończyków konotacje związane z działalnością Shinsengumi są nieco inne niż pokazano w tym pięknym anime.

Shinsengumi to coś więcej niż tylko kreacja w filmie Rurouni Kenshin. Wiele z tego co jest zawarte w serialu pokrywa się z prawdą. W Kenshinie Shinsengumi to grupa ludzi pilnująca porządku w Kioto na mocy przyzwolenia Bakufu (szogunatu). Ale wracając do faktów:

Shinsengumi powstało nieco wcześniej. Kiedy komandor Matthew Perry wylądował w Japonii (1853) otwierając na zawsze Japonię na świat zachodu, wielu mieszkańców wpadło w panikę i chaos. Wielu samurajów zaczęło wątpić w potencjał Shoguna, porzucając swych panów i jadąc do Kioto by przyłączyć się do sił rewolucyjnych. Popularne stało się powiedzenie: "Sonno-joi!" oznaczające "Dołączyć do cesarza! Przepędzić barbarzyńców!". W całej Japonii otwarły się bramy szkół szermierki przyjmując nowych uczniów. To spowodowało ogólny rozwój szermierki, bo nowoprzybyli dysponowali innymi technikami niż rodzima szkoła. Wspólnym celem stało się patriotyczne wsparcie dla kraju.

W okręgu Tama, blisko Edo (dzisiejszego Tokio) mieściła się szczególnie ważna szkoła szermierki. Uczono tu stylu Tennen Rishin Ryu. Nauczycielem tej potężnej techniki był Kondou Isami - założyciel Shinsengumi.

Wśród jego uczniów znajdowały się inne znamienite nazwiska jak Hijikata Toshizou, Okita Souji oraz Inoue Genzabarou, którzy trzymali się razem jak bracia. Inni członkowie dojo włączając Yamanami Seisuke, Harada Sanosuke i Nagakura Shinpach przybyli zarówno z powodu darmowego pożywienia jak i dla treningu. W obliczu problemów miasta, samuraje z dojo Tennen Rishin postanowili im przeciwdziałać. Dzięki wrażliwości na problemy kraju mężczyźni ci podjęli niebezpieczne przedsięwzięcie przeciwko nadchodzącemu niebezpieczeństwu.

Chętnych samurajów werbowano do grupy pana Kiyokawa Hachirou i zapisywano jako "Obrońców Kioto" z ramienia Daymio Aizu - Matsudairy Katamori. Jednak w rzeczywistości deklaracje Kiyokawy, zapewniającego o swoim oddaniu dla Bakufu, były kłamstwem. To czego chciał Kyokawa to zebrać najlepszych samurajów i wyćwiczyć ich do walki przeciwko panom feudalnym. Jednak Shogun zorientował się w jego planach zanim poczyniono większe szkody dla dawnego systemu. Plany Kiyokawy i jego późniejsze zabójstwo udaremnił przewrót. Grupa Shinsengumi została powołana by wesprzeć shoguna za wszelką cenę. Znak kanji "makoto" (oznaczający lojalność) stał się oficjalnym symbolem Shinsengumi. Struktura grupy wyglądała następująco:

Kapitanowie: Serizawa Kamo, Kondou Isami, Niimi Nishigi Zastępcy kapitanów: Hijikata Toshizo, Yamanami Keisuke. Początkowa liczba członków: ~13

Powoli inni samuraje dowiadywali się o grupie i przystępowali do niej. podczas tego początkowego okresu więzy wewnątrz Shinsengumi nie były zbyt mocne. Wielu nie podobało się zachowanie dwóch liderów: Seriwazy i Niimi, którzy hańbili dobre imię Shinsengumi. Ponieważ początkowo siedzibą Shinsengumi była wioska Mibu, przejęto ta nazwę dla całej organizacji. Grupę nazwano Wilkami z Mibu.

Później nieznośny Niimi został oskarżony o podłożenie ognia pod siedzibę Seriwazy. Seriwaza uznał go za winnego nakazał popełnić seppuku (rytualne samobójstwo) Niimi zastosował się do nakazu.

Jednak pewne wydarzenia wyszły na jaw. Pewna grupa osób lojalnych wobec Shinsengumi zebrała się i zamordowała Seriwazę oraz innych skorumpowanych członków grupy. Kapitanowie Shinsengumi: Kondou Isami i Hijikata Toshizo zadecydowali, że werbowanie nowych członków będzie się odbywało w oparciu o bardziej rygorystyczne warunki. To miało zapobiec podobnym przykrym sytuacjom jak te z przeszłości. Zacieśniono więzy struktury. Każdy kto nie postępował zgodnie z zasadami honoru musiał popełnić seppuku.

Shinsengumi byli formalnie przydzieleni do patrolowania ulic Kioto i utrzymywania spokoju i porządku. Przysięgając na życie chronić miasto, Shinsengumi byli zobligowani do szybkiego karania tych, którzy podnieśli swą rękę przeciw Kioto i mieszkańcom. Wilki z Mibu stali się przerażającym wrogiem dla przeciwników. Znani byli z braku litości i brutalnych kar.

W maju 1864 roku miała miejsce Sprawa Ikedy. Ishin Shishis (przeciwnik Shinsengumi) rozpoczął szturm na miasto. Próbował spalić je całe. Odbyła się straszna bitwa pomiędzy wrogimi obozami. Zwyciężyła grupa Shinsengumi, a pożary zostały ugaszone przez mieszkańców. Jednak Shinsengumi zapłaciło wysoką cenę za zwycięstwo. Podczas wieczornej walki zginęło wielu zdolnych samurajów. Shinsengumi stali się narodowym symbolem siły ratując Kioto przed ogniem.

Po pożarze liczba członków Shinsengumi wzrosła, ponieważ wielu utalentowanych samurajów z całej Japonii przyłączyło się do grupy. U szczytu Shinsengumi liczyła prawie 300 samurajów, co doprowadziło do bardziej zorganizowanej struktury grupy.

Kapitan: Kandou Isami
Zastępca kapitana: Hijikata Toshizo
Doradca wojskowy: Itou Kashi-tarou
Dowódcy 10 jednostek:
1szy: Okita Souji
2gi: Nagakura Shinpachi
3ci: Saitou Hajime
4ty: Matsubara Tadaji
5ty: Takeda Kanryuusai
6ty: Inoue Genzaburou
7my: Tani Sanjyuurou
8my: Toudou Heisuke
9ty: Suzuki Mikisaburou
10ty: Harada Sanosuke

Każda jednostka składała się z jednego dowódcy, 2 kaprali i 10 samurajów.

Kondou Isami (Kapitan, Dowódca Shinsengumi)

Syn bogatego chłopa. Jego oryginalne nazwisko to Miyakawa Katsuta. Został zaadoptowany przez mistrza Dojo Shieikan - pana Kondou Shuusai w wieku szesnastu lat. Był sztywnym i skostniałym człowiekiem, oddanym zasadom moralnym szermierza. Miał żonę i córkę Tamako urodzoną tuż przed jego przybyciem do Kioto. Po całkowitej klęsce Shinsengumi w Wojnie Bonshin, został pochwycony przez armię Ishin, która stała się "legalną" armią pod dowództwem rządowym. Shinsengumi stali się wyjętymi spod prawa

Hijikata Toshizo (Zastępca Dowódcy)

Proszek leczniczy "Ishida Sanyaku" był formułą która była tajemnicą rodziny Hijikata od pokoleń. Lekarstwo było często używane przez Shinsengumi do leczenia złamań i ran po bitwie. Hijikata był również synem farmera i jako dziecko potrafił brać udział w bijatykach przez cały dzień. Kiedy starsza siostra wyszła za mąż za przyzwoitego mężczyznę, jego szwagier postanowił, że Hijikata zostanie domokrążcą sprzedającym leki. Podczas takich czynności Hijikata poznał młodego Kondou. Hijikaty bano się z powodu jego okrucieństwa. Nazywano go "Demonem Shinsengumi". Był głównym strategiem i taktykiem, który wyniósł siłę Shinsengumi do maksimum. Jedną z żelaznych zasad Shinsengumi było karanie zdrajców i tchórzy przez nakazanie popełnienia seppuku. Kiedy grupa została pokonana w Wojnie Boshin i gdy zginął Kondou, dołączył do Enomoto Takeaki (dawnej Marynarki Bakufu), uciekł na Hokkaido i rozpoczął budowę tzw. "Republiki Hokkaido" by kontynuować walkę z rządem Ishin. Jednak został śmiertelnie postrzelony w bitwie w 1869 (drugi rok Meiji). Zmarł w wieku 35 lat.

Itou Kashitarou (Doradca Wojskowy)

Wydawało się, że ten samuraj nie scali się z Kondou i resztą, bo zupełnie inaczej widział sprawy niż oni. Miał wielu towarzyszy w Shinsengumi. Był typem naukowca i potrafił dobrze zdefiniować swoje przekonania i przekonywać innych do swoich racji. Wreszcie Itou i jego towarzysze (włączając Saito) spakowali się i opuścili Shinsengumi. Był on dość popularny wśród członków Shinsengumi, dlatego wraz z nim zrezygnowało 15 innych samurajów. Okazało się, że Saito opuścił Shinsengumi wraz z Itou, by go szpiegować. Powoli zyskiwał zaufanie Itou i donosił o wszystkim Hijikacie. Wreszcie zamordował Itou i powrócił do Shinsengumi.

Okita Souji (Kapitan 1szej grupy)

Był prawdopodobnie najlepiej znanym i popularnym członkiem Shinsengumi. Okita był cudownym dzieckiem kenjutsu - dołączył do Dojo Kendou i był znakomitym szermierzem w wieku 15 lat. Najlepszy szermierz Shinsengumi. Równie dobrze radził sobie z kataną, bokkenem i shinai. Słynny ze swego "Trzystopniowego cięcia" - 3 ruchów wykonywanych niezwykle wprawnie i szybko na przeciwniku, zwykle tnąc po gardle, prawym i lewym ramieniu. Ta technika była wynaleziona przez Hijikatę. Tragedią było, że Okita zapadł na niezwykle wówczas niebezpieczną chorobę - gruźlicę. Często kaszlał krwią, ale ukrywał to przed innymi. Podczas sprawy Ikeda-ya jego zdrowie pogorszyło się (być może na skutek chłodnych nocy). Zaczął wielokrotnie kaszleć krwią szokując ilością wypluwanej krwi. Już wtedy Kondou i Hijikata wiedzieli o jego chorobie, a lekarz nie dawał mu wiele czasu. Obaj bardzo się tym niepokoili, bo czuli się braćmi Okity. Jednak wszyscy trzej zgodzili się, że choroba Okity nie może wyjść na światło dzienne, bo obniży to morale samurajów. Po wojnie Boshin Okita podjął leczenie w szpitalu dla gruźlików w Edo. Odszedł 30.05.1868, w pierwszym roku ery Meiji w wieku 25 lat.

Nagakura Shinpachi (Kapitan 2giej grupy)

Nie wiele wiadomo na jego temat. Tylko tyle, że kiedy Okita był chory, Nagakura przejął dowodzenie 1szą i 2gą grupą. Uciekł od swego poprzedniego pana i udał się do Kioto. Kiedy rząd Ishin przejął władzę, uzyskał ułaskawienie od swego dawnego pana i wrócił do niego na służbę, zmieniając imię na Sugimura Yoshie. W 15 roku ery Meiji (1882) wyjechał na Hokkaido i został instruktorem kendo w tamtejszym więzieniu. Zrezygnował po kilku latach i zbudował groby dla niektórych towarzyszy z Shinsengumi. Potem napisał książkę poświęconą działalności Shinsengumi, która stała się głównym źródłem jego sławy. Zmarł w 1915 roku, 4 roku ery Taisho w wieku 76 lat.

Saito Hajime (Kapitan 3ciej grupy)

Saito Hajime stał się znany dzięki filmowi anime Rurouni Kenshin. Jednak jego historia nie jest jasna. Jedna teoria mówi, że był on synem ronina. Inna stwierdza, że przybył do Kioto z Edo, jako syn urzędnika Bakufu, po tym jak przypadkowo zabił człowieka. Jeszcze inna teoria mówi, że był on synem 12tego Shoguna. A kolejna przedstawia go jako szpiega hana Aizu. Hajime to kolejny znak kanji, oznaczający "start" lub "jeden". Dziecko nazwano tak ponieważ urodziło się w pierwszym dniu pierwszego miesiąca. Przyłączył się do Sjinsengumi za czasów sponsoringu hana Aizu, pod imieniem Yamaguchi Jirou. Jego najpotężniejszą techniką była: "Jedno leworęczne cięcie". Ta technika była nawet bardziej destrukcyjna niż 3 cięcia Okity. Saito, Okita i Nagakura byli trzema najlepszymi szermierzami Shinsengumi. Saito zabił wielu przekupionych członków organizacji np. Itou Kashitarou, Takeda Kanryuusai. Był wielkim szermierzem oraz wielkim pijakiem. Kiedy był pijany stawał się innym człowiekiem. Od nadmiaru alkoholu zmarł na wrzody żołądka. Niestety jego żona była córką ważnego urzędnika Aizu. Kiedy rządy przeszły na Ishin, Saito zmienił imię i rozpoczął pracę jako instruktor kendo. W 1877 (10tym roku Meiji) dołączył do jednostek policji walczących w Wojnie Seinan. Była to rewolta Saigo Takamori przeciwko rządowi Meiji w prowincji Satsuma. Saito brał w niej udział jako Fujita Gorou. Potem został szpiegiem podległym komisarzowi policji: Kawaji Toshiyoshi. Saito pracował też jako strażnik w muzeum w Tokio aż do osiągnięcia wieku emerytalnego. Po przejściu na odpoczynek spędzał wiele czasu na rozmyślaniach. Zmarł 27.09.1915 r, czwartym roku Taisho w wieku 72 lat.

Takeda Kanryuusai (Kapitan 5tej grupy)

Był szkolony w strategii wojskowej. Był praktykującym lekarzem i homoseksualistą (sic!). Pomimo to nie był wart chwały i pensji, jaką dostawał. Często marnotrawił i nadużywał finanse grupy. To co czyni go jeszcze bardziej nikczemnym to fakt, że zdradził Shinsengumi i przyłączył się do Satsuma Ishin dla korzyści materialnych. Jednak dosięgła go karząca ręka (a właściwie miecz) Saito.

Harada Sanosuke (Kapitan 10tej grupy)

Harada miał w sobie dużo z gangstera. Był krótko trzymany bo za bardzo lubił walkę. Jego ulubioną bronią była włócznia (yari). Zanim dołączył do Kondoku był tylko służącym innego bushi, co oznaczało kiepski status materialny i społeczny. Jednak sam zawsze troszczył się o tych, którzy służyli pod jego rozkazami. Po tym jak Shinsengumi zostało pokonane w Wojnie Bushin, dołączył do Shogitai. Zginął w Wojnie Ueno. Inne źródła podają też, że przeżył tę wojnę i zbiegł do Mandżurii w Chinach gdzie został bandytą.

 

Zasady Shinsengumi:

Dai ichijou: Shidou ni somuki majiki koto.

Pierwszy artykuł: Nie zezwala się na odstępowania od zasad prawdziwego mężczyzny.

Dai nijou: Kyoku wo dassuru kotowo yurusazu.

Drugi artykuł: Nie zezwala się na występowanie z szeregów Shinsengumi

Dai sanjyou: Katte ni kinsaku itasubekarazu.

Trzeci artykuł: Nie zezwala się na wydawanie pieniędzy na prywatne cele.

Dai shijou: Katte ni soshou toriatsukaubekarazu.

Czwarty artykuł: Nie zezwala się na branie udziału w sporach nie dotyczących Shinsengumi.

Dai gojou: Watakushi no tousou wo yurusazu.

Piąty artykuł: Nie zezwala się brać udziału w prywatnych pojedynkach.

Te pięć artykułów było pokazywane każdemu, kto chciał wstąpić do Shinsengumi. Dodano do nich jeszcze 3 inne artykuły, zgodnie z którymi każdy członek powinien postępować

"Kumigashira ga moshi toushi shi-ta baaiwa, kumishuu wa sono ba de toushi subeshi." "Jeśli dowódca drużyny został śmiertelnie ranny w walce, to członkowie jego oddziału muszą walczyć nadal i zginąć w razie potrzeby."

"Hageshiki kokou ni oite shishou zokushutsusutomo kumigashira no *shi-tai no hoka wa hikishirizokukotomakarinarazu." "Nawet jeśli w walce jest wiele ofiar śmiertelnych, to nie można odzyskiwać/ratować ich ciał, oprócz ciała dowódcy."

"Moshi taishiga koumuni yorazushi-te machi de taigai no mono to arasoi, teki to yaiba wo kawashi, jibunga kizu wo oite aite wo shi-tomekirazuni nigashi-ta baai, ushirokizu no baai no gotokimo seppuku wo meizuru." "Jeśli członek Shinsengumi wda się w walkę z obcym, będąc na służbie lub nie, i jeśli jest ranny i nie może zabić wroga, pozwalając mu uciec, nawet z powodu odniesionych ran, to seppuku jest obowiązkowe." !!!!

Shinsengumi zostali pokonani i rozproszeni podczas wojny Boshin. Mimo to, dzięki swym uczynkom, są do dziś uważani za Narodowych Bohaterów.